Omhoog 8 april 2001

Omhoog, 8 april 2001

Gesignaleerd
Kom mee, ook jij, neem je kruis op
Uit het bisdom
Studieweekend Diaconale Vergadering -2
Gen-2 Congres in Caracas
Shelemail Redmond: grote inzet en gebed
Ruth Jacott: "Tederheid" en "Liefde is de weg"

Het licht is nauwelijks op groen. Voor dat de eerste auto optrekt begint de tweede, derde of volgende al te toeteren. Lawaai om niets. Pijnlijk wordt het als de eerste auto een begrafenisauto blijkt te zijn.

Wie een nieuw telefoonnummer aanvraagt bij Telesur, of een parallellijn, blijkt een lange of een korte weg te kunnen volgen. De lange of de gewone weg duurt soms meer dan een jaar, de korte of bijzondere weg enkele dagen.

We kennen in onze samenleving alleen rond verkiezingen opiniepeilingen. Er zijn twee bureau’s die zich daarin bekwaamd hebben: IDOS en INDEST. Maar waarom alleen rond verkiezingen, waarom niet rond actuele vraagstukken die meer dan wat anders het welzijn van de bevolking betreffen: hoe tevreden is men over de dienstverlening van diverse parastatale bedrijven? Om maar een voorbeeld te noemen.

Voor de aanleg van een nieuwe telefoonlijn moet vooraf betaald worden. Telesur legt die lijn niet zelf aan, maar geeft de opdracht daartoe aan een onder-aannemer. Nergens in dit traject weet de kliënt zich beschermd. Het uitvoerende bedrijf voert geen controle uit over de kwaliteit van de job, de opdrachtgever evenmin. De klant die een slechte service krijgt, heeft een hele lijdensweg te gaan!

Een delegatie van de Pater Ahlbrinckstichting en van het Jan Starke Opleidingscentrum bracht een bezoek aan de Boven-Suriname. Men werd getroffen door de goede organisatie van het kerkelijk leven, ondanks de langdurige afwezigheid van een priester: de vrucht van het katechistenwerk!

Het zijn alternatieven: loonsverhogingen en/of prijsverlagingen. Ze zouden tegelijkertijd aangepakt moeten kunnen worden. Koersdalingen vertalen zich echter niet makkelijk in prijsdalingen, wat wel reëel zou zijn. Efficiëntie verhogingen zouden ook in prijsdalingen zichtbaar gemaakt moeten kunnen worden. Waarom worden eisen als van loonsverhogingen niet even sterk gesteld aan zaken als redelijke efficiëntie verhogingen en prijsdalingen!? Alleen dan is de zinloze spiraal van loon- en prijsstijgingen te doorbreken.

De aanvraag van een buitenlands bedrijf in verband met lokale investeringen werd op Buitenlandse Zaken ontvangen. De brief ging naar HI, vandaar naar NH, en toen naar de kamer van Koophandel en Fabrieken. Steeds met de nodige ambtelijke vertraging. Toen KKF het bedrijf direct na ontvangst van de brief opbelde, bleek dat de man al maanden terug zijn keus had laten vallen op een buurland.

Enkele jaren geleden heeft de paus Palmzondag uitgeroepen tot Wereldjongerendag. In alle bisdommen van de wereld komen jongeren op die dag samen om te vieren dat ze jong zijn, dat ze katholieke jongeren zijn en om een boodschap mee te krijgen, waar ze mee vooruit kunnen voor de komende tijd.

De Wereldjongeren dagen hebben niet alleen een plaatselijk aspect, om de twee of drie jaren komen de jongeren van heel de wereld bij elkaar, zoals vorig jaar in Rome ( twee en een half miljoen jongeren ) of vier jaar geleden in Parijs ( een miljoen, twee honderdduizend ), of volgend jaar 2002 in Toronto, Canada.

De viering van de Jongerendagen in ons land komt maar moeizaam van de grond. Twee jaar ging het goed, daarna zakte het in elkaar, vooral omdat niemand eigenlijk de organisatie op zich wilde nemen. Ook de oprichting van een Surinaamse Katholieke Jongerenraad laat alsmaar op zich wachten. Ondertussen nam Suriname wel deel aan de Wereld Jongeren Dagen in Parijs en in Rome en maakt men zich klaar voor volgend jaar Toronto. Dit jaar wil men de viering van de Wereldjongerendagen koppelen aan de Avondvierdaagse. Maar is dat wel de bedoeling?

Ondertussen heeft de Paus een gedegen boodschap gestuurd naar alle jongeren van heel de wereld, ook die van ons land. In deze boodschap grijpt hij terug naar de ook voor hem overweldigende ervaring van de Wereld Jongeren Dagen (W.J.D.) in Rome. Hij herinnert zich nog - en de Surinaamse deelnemers ook! - de nachtwake op het immense terrein van Tor Vergata bij Rome, waarbij hij met vijf jongeren uit de verschillende werelddelen de grote poort doorging die daar was opgericht, symbool van het binnengaan in het derde millennium.

“Hoe dankbaar heb ik mij gevoeld voor de aanwezigheid van zoveel jongeren in de kerk en in de wereld, een geschenk van God. Hoe dankbaar voel ik me dat God het mij gegeven heeft om jongeren te begeleiden de nieuwe eeuw, het nieuwe millennium in. En dat ik hun blik heb mogen wijzen op Christus’ dezelfde, gisteren, vandaag en tot in eeuwigheid” (Hebr.18,8 ).

“Maar we moeten nu verder. Jullie,” zegt de paus, “zijn naar jullie land, je bisdom, je parochie, teruggekeerd en ik nodig jullie uit om nu verder te gaan, als leerling van de Heer. Maar ken je de voorwaarde die Jezus stelt aan eenieder die besluit zijn leerling te zijn?” Als iemand achter Mij aan wil komen, laat hij dan met zichzelf breken, dagelijks zijn kruis opnemen en Mij volgen? (Lucas 9,23). Jezus volgen gaat niet in triomf en macht, niet in politieke glorie. Als de Dienaar van de Heer heeft Jezus tot de dood toe gestalte gegeven aan solidariteit en dienstbaarheid.

Niet achterom kijken, niet op je beslissing terugkomen. Zovelen zijn je al voorgegaan in het volgen van de Heer, zoveel mannen en vrouwen, vanaf de tijd van de apostelen, in die grote pelgrimstocht der mensheid. Er zijn geen twee wegen , voor ons is er slechts één weg: de weg die de Meester is gegaan. Jezus gaat voor zijn leerlingen uit en vraagt aan ieder te doen wat Hij zelf gedaan heeft. Hij zegt: “Ik ben niet gekomen om gediend te worden, maar om te dienen”. Jezus ging het ook niet om geld ,aards bezit. Ook was er veel kritiek op zijn doen en laten. Durven jullie dat ook aan?

Jezus vraagt om moedig te zijn. Zijn zelfde weg te kiezen en dat te doen met je hart. Je moet bereid zijn om ten volle te aanvaarden wat het plan van God met ieder van ons is.

Met zichzelf breken betekent afzien van je eigen plannen die vaak beperkt en armzalig zijn, en je openen voor het plan van God. Diep in de mens wortelt de neiging om ‘aan je-zelf te denken’, om je eigen ik in het middelpunt van alles te zetten en jezelf als hoogste maatstaf te beschouwen. Wie Christus achterna gaat, beschouwt het leven

als een geschenk, een gave door God gegeven, en niet iets wat je je eigen kunt maken door verovering en als een bezit van jezelf.

Wie zich alleen maar richt op aardse goederen, komt als verliezer uit de bus, ondanks de schijn van succes: de dood zal hem verrassen, terwijl hij rijke schatten heeft verzameld maar met zijn leven in gebreke is gebleven.( Lc. 12, 13-21). De keuze gaat tussen zijn en hebben, tussen een leven dat vol is en een leeg bestaan, tussen de waarheid en de leugen.

Je kruis opnemen gaat niet ten eerste over het geduldig verdragen van de kleinere en grotere pijnen van het dagelijkse bestaan, nog minder bedoelt het de pijn op te hemelen alsof dat een middel zou zijn om aan God te behagen. De christen zoekt het lijden niet omwille van het lijden, maar hij zoekt de liefde.

De weg van Jezus is de weg van de liefde. Het is de weg van de verlossing te midden van de samenleving die vaak zo verdeeld is, verward en in tegenspraak met zichzelf, het is de weg van het geluk om Christus ten einde toe te volgen in de vaak dramatische omstandigheden van het leven; het is de weg die niet terugschrikt voor mislukkingen, moeilijkheden, marginalisatie en eenzaamheid; want deze weg vervult het hart van de mens met de aanwezigheid van Jezus zelf, het is de weg van de vrede, van de beheersing van het eigen ik, van de diepe vreugde van het hart.

We leven in een tijd met een heel eigenaardige cultuur. Het is de wijdverspreide cultuur van het vluchtige, waarin alleen waarde wordt toegekend aan wat plezierig is en mooi lijkt. Deze cultuur wil ons doen geloven dat je, om gelukkig te worden, het kruis moet uitbannen. Als ideaal wordt voorgehouden het gemakkelijke succes, een snelle carrière, een seksualiteit die is losgekoppeld van elk verantwoordelijkheidsbesef en tenslotte een bestaan dat cirkelt rond de bevestiging van het eigen ik, vaak zonder respect voor de anderen.

Jongelui, geef je ogen goed de kost: dit is niet de weg die doet leven, maar een pad dat uitmondt in de dood. Jezus zegt: “Wie zijn leven wil redden, zal het verliezen, maar wie zijn leven om Mij verliest, die zal het redden”. Jezus maakt ons geen illusies: “Wat baat het de mens, als hij de hele wereld wint, maar zichzelf verliest of schaadt?” (Lc. 9, 24-25). Met de waarheid van zijn woorden die hard klinken, maar je hart vullen met vrede, onthult Jezus ons het geheim van het echte leven.

Heb dus geen angst om de weg te bewandelen die de Heer als eerste is gegaan. Druk met jullie jeugdigheid op het derde millennium het stempel van de hoop en van het enthousiasme dat kenmerkend is voor jullie leeftijd. Als jullie de genade van God in jullie zijn werk laten doen, als jullie geen afbreuk doen aan het serieuze van jullie dagelijkse inzet, dan zullen jullie van deze nieuwe eeuw een tijd kunnen maken die voor iedereen beter is.

Het is goed kennis te nemen - ook al bent u misschien geen ‘jongere’ meer - van deze hartstochtelijke oproep van de paus tot de jongeren. Overigens, jong zijn is niet enkel een kwestie van jaren, maar eerder een zaak van het hart. Laat uw kinderen deze brief lezen. Bespreek dit schrijven met hen. Zij, maar ook U kunnen er iets uit leren.

Uit één van onze parochies kwam het trieste bericht dat een huis, bewoond door 3 gezinnen in vlammen is opgegaan. Alles ging verloren. Alles is dan ook welkom: bedden, matrassen, stoelen, tafels, keukengerei, e.d. Er is al goed gereageerd op deze oproep, maar er is nog veel nodig. Het gaat perslot om 3 gezinnen. Voor nadere informatie: redactie OMHOOG.

De parochies van Paramaribo-Noord hebben meer dan ooit deze Veertigdagentijd samen doorgemaakt. Er ging een rondschrijfbrief naar alle parochianen met een overpeinzing en een schema van de kerkdiensten voor de Goede Week 2001. Bij die overpeinzing lazen wij ook -verrast- het volgende: Verder bevelen wij u ten zeerste aan om wekelijks OMHOOG, het lijfblad van ons bisdom, te kopen (kost slecht Sf 100,- -honderd gulden- in onze parochies), en geregeld daaruit de vele goede informaties te lezen om zodoende ons christelijk leven te verrijken en te verdiepen. Bijzondere aandacht verdienen de ‘lezingen voor en de gedachten bij de Zondag’

Is het verwonderlijk dat de oplage van OMHOOG in Paramaribo-Noord voortdurend stijgende is, en dat die nu reeds een hoogte bereikt heeft van meer dan eenvijfde van de totale oplage van OMHOOG?

Op zondag 1 april vierde het Emmaus Kinderhuis zijn eerste lustrum. Dat heuglijke feit werd op sobere wijze met een dankdienst onder leiding van Rev. Wim de Bekker en een gezellig samenzijn van bestuur, pupillen, personeel en belangstellenden herdacht. De Bekker schetste de situatie die Michel Wong Loi Sing, de initiator van het kinderhuis, aantrof als ‘de woestijn’, waarin kinderen een mensonwaardig leven leidden. Zijn antwoord van liefde baande een weg naar een veilige en gezonde toekomst voor hen.

De redactie van OMHOOG heeft 50 exemplaren ontvangen van de apostolische brief Ecclesia in America (postsynodale apostolische Exhortatie). Deze zijn geschonken door het secretariaat van de RKK in Nederland. Over de bestemming zal nader besloten worden in verband met het voornemen om ruim aandacht in onze parochies en de diverse afdelingen van ons bisdom aan dit belangrijke synodedocument voor ons continent, en voor ons land, te schenken.

Op 16-18 maart j.l. vond in het oude stafdorp van Suralco een studieweekend plaats van de Diaconale Vergadering van ons bisdom. Deze Vergadering is een maandelijkse samenkomst van vertegenwoordigers van de diaconale groepen uit de parochies. Hier volgt het tweede deel van het verslag van het studieweekend, waarin Nico Waagmeester een inleiding verzorgde over "Hoe ontwikkel je een diaconale grondhouding?".

Allereerst belichtte Waagmeester twee belangrijke aspecten van diaconie, nl. Gerechtigheid en Barmhartigheid. Gerechtheid werd benoemd als het recht dat voor ieder mens geldt. Recht dat vrede geeft voor iedereen. Als dat ontbreekt, en dat is overal ter wereld in meer of mindere mate het geval, dan nodigt gerechtigheid uit tot strijdbaarheid. Niet het recht in eigen hand nemen, maar wel het onrecht aan de kaak stellen. We zien hier de overeenkomst met de lezing van rev. K.Choennie die bij de profetische zorg aangaf dat de mens moet opstaan, zijn stem moet laten horen. Waagmeester zegt hetzelfde; daar waar onrecht is moet actie zijn om gerechtigheid een stem te geven.

Gerechtigheid is altijd in relatie tot een ander. Is altijd een maatschappelijke structuur en verhoudingen van groepen van mensen in een samenleving, groot of klein dat maakt niet uit. Gerechtigheid is op deze manier een onderdeel, een structuur van leven. Een leven dat jou raakt maar ook direct een ander, daarom praten we over een samenleving. Je ervaart het samen.

Waar gerechtigheid uitgaat van gelijkheid tussen mensen geeft Barmhartigheid vaak een ongelijkheid aan. De ontvanger heeft een afhankelijke positie van de gever. Het gevaar bestaat dat barmhartigheid uitmondt in het betuttelen van mensen. Of zoals Choennie het verwoordde: je houdt de mensen afhankelijk en dat is een verkeerde manier van 'zorg hebben' voor mensen. De goede vorm van Barmhartigheid is juist de individuele betrokkenheid om de gerechtigheid tot zijn recht te laten komen in een transparante evenwichtige relatie met de ander.

In het eerste geval staan barmhartigheid en gerechtigheid tegenover elkaar in een spanningsveld omdat de ene partij ondergeschikt wordt gemaakt aan de ander waardoor er niet van gerechtigheid sprake kan zijn. Bij echte betrokkenheid komt de ander mens wel tot zijn/haar recht en is barmhartigheid een onderdeel van gerechtigheid. Een diaconale grondhouding is dan ook allereerst die houding waarin de ander (de zgn. arme) volledig tot haar recht kan komen in de relatie met de gever. Dat dit een moeilijke zaak is weten vele mensen al uit eigen ervaring. Hoe vaak wordt er niet gezegd: ze was niet tevreden, of ze toonde te weinig of geen dankbaarheid of ze wilde wat anders of ze mag blij zijn dat we wat doen, of wij weten wel wat goed voor je is. U kunt zelf het lijstje wel aanvullen. In al deze vormen van relatie met elkaar is de ander ondergeschikt gemaakt aan de gever. Het moet een kwestie zijn van mededogen: iets doen, het lijden zien en trachten dit lijden te verminderen. Waagmeester stelt terecht dat dit het uitgangspunt moet zijn van je inzetten voor een samenleving waar veel ongelijkheid heerst. Daar waar mededogen is, is van ongelijkheid of betuttelen geen sprake. Je bent en wordt geraakt en uit die bewogenheid ontstaat jouw handeling om wat te doen aan het onrecht. Hij sprak hier van ‘Bewegingen van Barmhartigheid’.

Waar komen we grondhoudingen van die bewegingen van barmhartigheid tegen? Waagmeester gaf enkele voorbeelden: Fraters van Tilburg, zowel actief in Suriname en Nederland. Steek daar je licht eens op hoe zij met die ander omgaan. Wij kennen hier in Suriname nogal wat zuster-congregaties: deze samenlevingseenheden beoefenen allemaal de werken van barmhartigheid, tegenwoordig georgnaiseerd in ‘netwerken van mensenrechten’. Hoe doen zij dat? Wat is belangrijk in dit werk? Ook de Focolare, een groep mensen die staan voor gelijkheid en het delen van goederen, die daardoor geen rijk en arm kennen, maar samendelen in die gemeenschap. San’Egidio, een groep mensen die de vrede voorstaan en strijdende partijen weer tot elkaar kunnen brengen. Wat is hun geheim, hoe benaderen zij de verschillende partijen? Ten slotte, het document Ecclesia in America, dat de Amerikaanse bisschoppenconferentie van 1997 uitgaf waar heel concreet over diaconie en omgaan met de andere gesproken wordt. Een document dat een 'must' is voor iedere kerk die op een goede en positieve manier met elkaar wil omgaan.

Tot slot werden we aan het denken gezet met de zin: welke structuur (in ons land) heeft ervoor gezorgd dat mensen uitgesloten worden? Welke rol spelen we hier zelf in?

Namens de Focolare-beweging in Suriname mochten wij, Jenny Chu en Gitanjali Girjasing deelnemen aan het Congres van de jongeren van de Focolare Beweging in het vormingscentrum 'CENTRO MARIAPOLIO LA NOVELETTA', in Caracas. Er was een hele goede samenwerking voor het organiseren van al datgene dat nodig was voor de reis naar Caracas. Vrijdag 2 maart j.l. konden wij na een routineonderzoek op onze luchthaven en een vertraging van een half uur, vertrekken via Curaçao naar Caracas. Op Curaçao werden wij opgewacht door mevrouw Gambier die ons gedurende de uren vóór de doorreis naar Caracas heel gastvrij begeleidde. In Caracas aangekomen, werden wij door 2 jongeren, Cor en Alexis, heel enthousiast ontvangen en gebracht naar ons verblijfplaats nl. het Centrum "LA NOVELETTA" (het wolkje) alwaar we doodmoe gelijk kennismaakten met de anderen, en direct daarna met ons bed.

De volgende dag moesten wij 07.00 uur opstaan, baden, eten, naar de zaal gaan waar wij werden gevraagd om ons voor te stellen aan de hele groep. Zo vertelden wij over onze recente aktiviteiten rond de kerstdagen. Er waren jongeren uit Panama, Costa Rica, Maracaiba, Valencia, Caracas en Suriname. Desiree Groot, onze contactpersoon voor Suriname uit Caracas, vertaalde. Vóór de H.Mis werd er gebiecht, tijdens de Mis werd er gesproken over ‘de verlaten Jezus’. Het was na de kennismaking met de pater dat Rosalma, de verantwoordelijke van onze zône, dieper inging op de verlaten Jezus. Ze maakte duidelijk dat Hij het belangrijkste is. Hij is het tot wie je je moet keren, óók in tijd van nood. Je moet één worden met Hem: dat is één van de belangrijkste aspecten van een Gen (jongere).

‘Het beminnen van de verlaten Jezus’, zo luidt in feite de spiritualiteit van de Focolare. Je één maken met Hem. Dat werd behandeld in het thema ‘harmonie’ door Chiara Lubich, oprichtster en leidster van de Focolare beweging. We moeten proberen om elkaar te beminnen. Er werden ervaringen verteld. Enkele van de jongeren vertelden over hun geldproblemen en hun schulden. Het was wel somber om dat te horen. Zo gaven wij een schets van hoe onze Surinaamse jongeren leven. Wij gaven aan dat ze moesten proberen om zo min mogelijk schulden te maken en dat als niet-werkende jongeren dan moesten proberen om volgens een prioriteiten-schema te handelen.

Daarna kwamen wij in groepjes bijeen om te praten over hetgeen wij gehoord hadden en elk van ons had een eigen ervaring alsook de strubbelingen die wij vóór de reis hadden meegemaakt. Zo vertelden wij dat we in Suriname met z'n weinigen zijn. Maar de kwaliteiten van onze aktiviteiten zijn grandioos. Om een optimaal resultaat en voldoening te krijgen heb je echt niet veel mensen nodig. Als de 'weinigen' die er zijn hard, eerlijk, en doelgericht werken, krijg je ook voldoening. Bij het middagmaal hadden wij barbeque kip met salade. Het was heel lekker. De taken waren verdeeld. Iedere groep moest voor elk onderdeel van het eten zorgen. Tafel dekken, afruimen, afwassen, huis, kamers, bad en toilet schoon maken. Tussen de sessies door werden er pauzes gehouden en kon je koffie, water en koekjes gebruiken. In de avonduren werden er groepjes gevormd en geëvalueerd over de ervaringen van de dag. Daarna mochten wij naar de video (3 films) kijken van Chiara,waar enkele jongeren vragen aan haar stelden.

Ook werd er gesproken over de regenboogkleuren en de betekenis daarvan. Aan het einde van de avond mocht elke groep van de verschillende landen iets prestenteren. Er werd meer gezongen, maar het was erg mooi om te zien en te horen. De volgende dag mocht de groep die naar Rome was geweest over hun belevenissen vertellen. Daarna moesten wij ons voorbereiden voor de H.Mis en na de Mis naar een video van Chiara kijken. Hierna werd er gezongen en spelletjes gedaan. De geschenken uit Suriname zouden door Rosalma geplaatst worden op het Secretariaat van de Focolare Beweging in Caracas. De week ervoor was er een Gen-3 Congres en de week na ons zou er een Congres zijn dat speciaal bestemd was voor pas gehuwden.

De leden van de Beweging in Caracas zijn hard bezig met diverse aktiviteiten in verband met de uitbreiding van het Centrum in Caracas, zo werd door de verschillende participerende landen beloofd ook een steentje bij te zullen dragen.

Het was erg leerrijk en interessant om dat alles mee te maken. Een woord van dank gaat hierbij uit naar de Focolare Beweging in Suriname, die ons in de gelegenheid heeft gesteld zulke ervaringen op te doen voor onze geestelijke vorming, gedurende dat weekend. God bless you all and muchas gracias! Gi gran tangi na Masra, gi gran tangi!

De achtjarige Shelemail Redmond is een voorbeeld op zijn school, de Richenel Slooteschool. Een hardwerkende leerling in de klas, maar ook actief in de sport, en niet zonder succes. Een gelovige leerling die ook de beste wensen heeft voor zijn medeleerlingen.

Welke boodschap hij voor de andere sportliefhebbers heeft? ‘Ja, dat ze hun best doen op school, want dat is op de eerste plaats, verwaarloos je schoolwerk niet, daarnaast moet je hard trainen als je succes wil bereiken, luister naar je trainer, en vooral geen grappen maken want anders lukt het ook niet, en vraag God je altijd bij te staan, dan lukt het zeker.’ Shelemail wordt ook door zijn medestudenten en leerkrachten gestimuleerd!

Hij is zwemmer van de zwemvereniging De Dolfijn, 8 jaar oud en zit in de derde klas van de Richenel Slooteschool. Shelemail heeft één van de nieuwe leeftijdrecords op zijn naam staan. Hij zwemt al anderhalf jaar voor ‘De Dolfijn’. Hij begon op zijn vijfde en behaalde op zijn zesde zijn eerste diploma. Hij is dol op zwemmen. Nu heeft hij de diploma's A-B en C zwemvaardigheid 1 en 2.

Hij heeft al meer dan 30 keren aan zwemwedstrijden meegedaan. Zeven jaar was hij toen hij voor het eerst meedeed. De eerste was een proef voor hem, hij viel niet in de prijzen, maar bij de tweede won hij brons. Twintig keer heeft hij de eerste plaats behaald. Hij zwom tegen: Neptunes, Witte Lotus, Oase en nog meer. Negen trofee's is zijn oogst tot nog toe,waaronder ook goud. Hij heeft een paar keer tegen buitenlanders moeten zwemmen, dat waren Fransen. Toen heeft hij 2 goud, 1 brons en 1 zilver behaald. Hij verbrak daarbij het 18 jaar oude record van Enrico Linscheer op de 50 meter vrije slag. Het nieuwe leeftijdrecord is 45.93 seconden.

Hij zegt dat God hem deze gave gegeven heeft. Zijn trainers zijn Patricia Haarloo en Kenneth Mac-Donald. Hij wil graag als Anthony Nesty worden. "Dat is mijn grootste idool", zegt hij. Shelemail traint 5 dagen per week. Hij zwemt graag de borst-, schoon-, en de rugslag. Zijn grote fan is zijn moeder, die stimuleert hem om verder te gaan.

Hij zal deze week meedoen met de zwemwedstrijden op Martinique. Dat is van 5 april tot 9 april. Hij wil met goud terug komen, zegt hij. “Daarvoor moet ik hard zwemmen, mijn best doen op school, geen onvoldoendes krijgen en vooral ga ik flink bidden. Elke dag bid ik voor ik naar bed ga en 's ochtends als ik op sta en de dag zelf als ik vertrek.” Als hij een wedstrijd moet zwemmen, zo stelt hij, bidt hij altijd eerst, “en mijn gebeden worden altijd verhoord!”

Op het laatste jongerenweekend van Marriage Encounter speelden liederen van Ruth Jacott, een Surinaamse zangeres in Nederland, een belangrijke rol. Voor de organisatoren een ware ontdekking - toevallig beluisterd op radio ABC, en toen snel de CD ervan zelf gezocht - voor de deelnemers teksten waarin zij zich makkelijk terug konden vinden. Hier twee van ze: Tederheid en: Liefde is de weg.