Omhoog 15 april 2001

Omhoog, 15 april 2001

Gesignaleerd
Pasen, geloof het maar eens!
"Bestrijding corruptie: de quadratuur van de cirkel"
Duitse steun voor het bisdom
Jongeren zetten zich in voor het milieu
'GOD SPEELT LOTTO'

Het is nog even wennen: die cellulair. De communicatie wordt erdoor vergemakkelijkt, maar tegelijkertijd ook weer door verstoord, want wat te denken van een telefoon die midden in een vergadering afgaat, of nu zelfs ook soms: midden in een kerkdienst. En hoe gaan onderwijskrachten ermee om, als het cel-contact ook doordringt tot de les?

Het was voer voor heel wat discussie in verschillende parochies: in de laatste OMHOOG stonden afbeeldingen van palmprocessies elders in de wereld. Waarbij niet altijd onze powisiepalm gebruikt wordt. Kan dat zomaar? Of kunnen wij ook inderdaad andere takken gebruiken met dezelfde symbolische waarde: de herinnering aan de blijde intocht van Jezus in Jeruzalem?

Op Palmzondag kregen alle kerkgangers een palm aangereikt. Er waren meer kinderen dan volwassenen. Maar kennelijk was de palmprocessie niet goed voorbereid: kinderen speelden met de palmen, ouderen hadden er vaak geen.

Er zijn nog steeds veel mensen die de oplossing van hun sociale, financiële of economische nood in de schoot van een bonoeman of -vrouw leggen. Meer dan we geneigd zijn te denken. Het zijn steeds anderen die hun leed veroorzaken, en die dan langs deze weg bestreden moeten worden. Het neemt soms de vorm van bezetenheid aan.

De Kamer van Koophandel en Fabrieken houdt sinds enige tijd reeds een loket open voor uittreksels uit het handelsregister tot 's middags 18.00 uur. Een uitkomst voor de ondernemer, die 's morgens enorm veel tijd verliest aan de drukte van de stad om aan een uittreksel te komen. Een mooi idee voor het Bevolkingsregister, en waarom ook niet voor de bank? Een beetje spreiding van deze dienstverlening verhoogt de kwaliteit van ons bestaan.

Stel dat de overheid zakelijk zou worden, en bijvoorbeeld rente gaat betalen op te late uitbetaling van uitkeringen, salarissen en schulden! (AOV, salarissen, reçu's, e.d.). Dat gebeurt overal binnen ons economisch stelsel. Een stimulans voor overheidsafdelingen om correct en zuiniger te leven, en direct ook meteen een verbetering van het 'image' van de overheid, die haar 'onderdanen' serieus neemt!

De Commissie Inventarisatie Staatsschuld heeft lang gewerkt, maar dan toch een rapport uitgebracht. Maar spreek de direct belanghebbenden er niet over aan! Ze hebben op verzoek van de Commissie een overzicht gegeven van de schulden die de overheid nog bij ze heeft uitstaan. Maar daar volgde geen enkel gesprek op voor uitleg of toelichting. Het resultaat is dan ook onbevredigend. Een product van onzorgvuldigheid.

Pasen heeft veel meer dan Kerstmis te lijden gehad onder de invloed van de tijd. Velen, ook christenen, kunnen niet meer met dit feest uit de voeten. De Kerk kan dan wel telkens blijven getuigen dat Pasen het grootste feest is op de liturgische kalender . . . . .velen kunnen er niets mee aanvangen. We kunnen zelfs constateren dat velen niet eens meer weten waar het met Pasen over gaat. Maar het is niet enkel een zaak van wéten wat het Paasfeest is, het gaat niet enkel om dat wéten. Het gaat om gelóven.

Het zakenleven en de reclame doen wel hun best iets van Pasen te maken, maar het blijft bij snoepgoed zoals paaseitjes en kuikentjes, een kip van chocolade en natuurlijk de paashaas. En voor kinderen zijn er spelletjes waarbij zij paaseieren gaan zoeken. De laatste jaren hebben ook bij ons bloemenkwekers een gat in de markt ontdekt en zorgen voor prachtige paasboeketten en kransen. Prachtig allemaal, maar deze paasfrutsels maken van Pasen iets liefelijks en onschuldigs. Terwijl Pasen, het feest van Nieuw Leven, absoluut niet onschuldig is. Pasen is voor ons christenen juist heel radicaal. Pasen maakt het kruis tot de maat van de dingen, tot de maat van ons leven. En juist dat is iets waar we niets mee kunnen, niets mee willen: het kruis als de maat van ons leven. Want, laten we eerlijk zijn: we willen allemaal eigenlijk leven zonder kruis. We proberen het kruis te ontlopen. We komen er het liefst zonder kleerscheuren van af.

Onze maatschappij kan niets met Pasen, met het kruis als maatstaf van de dingen en het leven, omdat het kruis niet past in onze cultuur. Het kruis van lijden, handicaps, ziekte en dood. We zoeken voor zwaar lijden euthanasie. Wie vastloopt, geestelijk, grijpt naar zelfdoding. Lijden, het kruis, mag niet meer. We hebben het verbannen uit ons leven. Ook al lopen velen nog met een kruisje om hun hals, in huizen zie je steeds minder een kruisbeeld opgehangen. Waar je wel kruisen ziet, dat is op de begraafplaatsen. Het kruis wordt in onze maatschappij een algemeen symbool van het eindpunt, teken van dood.
Maar het leven van Christus leert ons dat het leven niet afgelopen is met de dood. Dood en leven staan niet als polen tegenover elkaar, maar staan in elkaars verlengde. Door de dood heen kom je naar het Nieuwe Leven. Zo hebben we dat ervaren in Zijn leven. Leven, dood, kruisdood en verrijzenis, Goede Vrijdag en Pasen zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. Het zijn twee aspecten van hetzelfde Christusmysterie die aangeven dat het Nieuwe Leven van Pasen niet vanzelf komt maar via de weg van het kruis. In de Goede Week vieren we expliciet de weg van het kruis om uit te komen bij Pasen.
Weliswaar is iedere zondag een viering van het Pasen van De Heer. Op Palmzondag, Witte Donderdag, Goede Vrijdag en Stille Zaterdag gedenken we op bijzondere wijze de afzonderlijke gebeurtenissen van het paasgebeuren. Het kruis heeft in deze week een bijzondere plaats in de liturgie.
De weg van het kruis die Jezus gaat, dient zich niet plotseling aan, maar heeft alles te maken met Zijn opdracht. Hij is van de Vader uitgegaan om het werk van de Vader te doen, namelijk Zijn liefde voor mensen aan iedereen aanzeggen.
Jezus staat voor de opdracht om mensen 'verlossing' te brengen. Dit doet Hij niet alleen door er over te vertellen, maar door de weg van mensen te gaan, het leven van mensen te delen, daadwerkelijk God-met-ons te zijn. In de Hebreeënbrief staat het zo mooi: 'Broeders en zusters, laten wij vasthouden aan het geloof dat wij belijden. Want wij hebben een geweldige hogepriester, een die de hemel is binnengegaan, Jezus, de Zoon van God. Hij kan met ons meevoelen. Hij heeft zelf alle beproevingen ondergaan, precies zoals wij. Alleen, gezondigd heeft Hij niet. Toen het lijden over Hem kwam, heeft Hij gebeden, en onder tranen geroepen en gesmeekt tot God, die Hem uit de dood kon redden. En God verhoorde Hem om Zijn overgave. Hoewel Hij Gods Zoon was, heeft Hij zich onderworpen aan het lijden. Toen het volbracht was, is Hij voor allen die Hem gehoorzamen, de bron geworden van eeuwig heil'.
Jezus is zich sterk bewust van zijn unieke relatie met God de Vader: Hij is de Zoon van God, dienaar van Jahweh, Messias. Daaruit putte Hij ook de kracht om Zijn opdracht te volbrengen, trouw te zijn aan Zijn Vader tot in de dood. Jezus weet dat dat Zijn levensopdracht is en dat lijden, pijn, verraad en zelfs de dood Hem er niet van mogen weerhouden om Zijn opdracht te volbrengen, om te laten zien hoever het Verbond van God-met-mensen gaat, wat het betekent God-met-ons.
Als Jezus met zijn leerlingen optrekt naar Jerusalem weet Hij wat Hem te wachten staat. Hij heeft het al meermalen voorspeld. En wat Hij weet dat gaat gebeuren, Zijn leven geven voor de mensen, vat Hij samen op die laatste avond van Zijn leven in het teken van Brood en Wijn.
Op die avond sprak Hij ook de woorden van afscheid en vroeg Hij aan Zijn leerlingen: 'Begrijpen jullie wat Ik gedaan heb'? Ik heb jullie een voorbeeld gegeven, opdat jullie zouden doen zoals Ik gedaan heb? (Jo.13,12-15). Niet zomaar een vraag die gesteld wordt aan dat clubje vrienden waarmee Hij volgens joods gebruik het paasmaal vierde. Maar een vraag die ook aan ons gesteld wordt.

Als we dat gedenken op Witte Donderdag, als we Eucharistie vieren, dan gaat het niet op de eerste plaats om het samenkomen van mnsen, maar om het vieren van Gods nabijheid. Voor veel mensen is Eucharistie samen vieren, maar het is veel meer. Je moet de Eucharistie niet tekort doen. Het is Paasfeest: God bevrijdt. We herinneren ons hoe God steeds met Zijn mensen meetrok. We beleven hoe Hij ons nabij is in Christus, die Zijn Woord tot ons spreekt en Zijn leven met ons deelt. Een gave die Hij vastlegt in het teken van brood en wijn en waarbij Hij zegt: 'Mijn leven voor jullie gegeven'. Vandaar dat kruis bij ieder altaar.
Christus herinnert ons eraan dat Hij Zichzelf geeft uit liefde voor Zijn vrienden. En ook voor ons maakt hij het gebod van de liefde tot het voornaamste gebod: Hebt elkander lief.
Ook Jezus weet dat de weg van jezelf geven, van het kruis, niet vanzelfsprekend is. Maar Hij wil die weg vastberaden gaan. Het is de enigste weg die leidt tot de heerlijkheid.
De leerlingen hebben er best moeite mee. Ze willen wel geloven, maar wat geeft hen zekerheid, wat geeft hen houvast? Het lege graf is voor hen een verbijsterende ervaring, maar ze zien nog niet hoe de verrijzenis met het kruis samenhangt.

En dan moeten we goed opletten als we het verhaal van de Emmaüsgangers lezen of horen (Luc.24). Eerst zien Cleophas en zijn maat het helemaal niet zitten. Dan de vreemdeling die met hen meegaat. Ze zien niet wie het is. Maar er gaat voor hen een lichtje branden als de vreemdeling - die Jezus zelf is - hen aan de hand van de Schriften uitlegt, dat de Messias alleen door lijden en dood heen kon komen tot de verheerlijking. En als ze dan samen met Hem het brood breken, gaan hun ogen open . . . . .

Tot op de dag van vandaag is het niet eenvoudig om te geloven in Pasen. Voor de leerlingen niet, voor ons niet. Weet hebben van Pasen dat gaat nog. Maar gelóóf het maar eens. Een mens kan zoveel meemaken in zijn leven aan lijden en verdriet, en moet je dan geloven dat dat niet het einde is? Dat dat de weg is naar verheerlijking? En alles wat je ziet op TV of leest in de kranten over natuurrampen met zoveel doden, over oorlogen en revoluties met zoveel slachtoffers, over zoveel zinloos geweld waar telkens weer mensenlevens mee gemoeid zijn. Is dat de weg naar een betere, heilvolle toekomst? We willen er liever niet aan denken. Maar toch, Jezus wijst ons de weg om Zijn boodschap van Leven te aanvaarden door de dood heen.

Wij als christenen, als Kerk, bouwen in een wereld van ongeloof als het ware, herbergen van Emmaüs. Daar vertellen wij dat, waar menselijk gezien, het leven vastloopt in ondergang en dood, God iets nieuws begint. Dat wat in de ogen van mensen onmogelijk is, voor God wel mogelijk blijkt: leven door de dood heen.
Die twee op weg naar Emmaüs - terug naar af - worden weer Jerusalemgangers, terug naar de plaats waar lijden en dood zijn, maar gelovend dat je door lijden en dood naar Pasen komt.

Naar: E.Kleinpenning in Bisdomblad Den Bosch

Onlangs vroeg een fervente Omhooglezer mij, waarom ik niet een keertje mijn ervaring als voormalige politicus zou kunnen delen met de zeer grote (hoop ik) kring van lezers. Gelukkig hoefde ik niet lang na te denken, toen mij een buitenlandse krant op het volgende spoor bracht. Onder de titel: "THE ONES IN POWER ARE UNETHICAL".

In dat artikel werd het resultaat gepubliceerd van de uitslag van een opiniepeiling gehouden met het doel de integriteit van politici, leerkrachten, medici, advocaten en filmsterren vast te stellen. Leerkrachten en medici scoorden het hoogst, gevolgd op grote afstand door filmsterren en advocaten, terwijl politici helemaal onderaan de lijst bengelden. Argumenten, welke aangedragen werden voor de karakterbeschrijving waren: 'Liegen, verkiezingsbeloften worden beschouwd als zoethoudertjes voor de kiezers, nemen snel toe in omvang, praatjesmakers en geroutineerde zakkenvullers'. Ook de zogenaamde corruptiebestrijding die kandidaten tijdens verkiezingscampagnes op alle podia zeggen te zullen bestrijden, terwijl na de verkiezing een soort symbiose levensvorm gevonden wordt, kwam ook in de motivatie aan de orde.

Interessant zou het zijn wanneer de IDOS, die nu een soort winterslaap houdt, ertoe zou overgaan een soortgelijke peiling te houden als in Bombay waarop het betrokken artikel teruggaat. Denkt u dat de uitslag anders zou zijn, als die van dat land, zo juist genoemd? De enige beroepsgroep, welke ook aan de peiling getoest zou moeten worden, is die van de handelaren, die de laatste weken met de regelmaat van de klok op de korrel genomen worden. Tijdens alle verkiezingscampagnes, waar ook ter wereld, wordt het elektoraat overspoeld met de doelgerichte bestrijding van de corruptie, als de meerderheid van de kiezers zijn voorkeur geeft aan de oppositie. Zodra die aan de macht komt, wordt de corruptie bestreden door de voormalige coalitie, zittend in de oppositiebanken. Dit fenomeen zien wij niet alleen in ons land, doch overal ter wereld, waar het elektoraat om de zoveel jaren zijn eigen regeerders mag aanwijzen.

Niemand zal U met schele ogen aankijken, als de verzuchting geslaakt wordt dat de zg. bestrijding van de corruptie identiek is aan het zoeken naar de quadratuur van de cirkel, omdat de praktijk internationaal steeds laat zien, dat zij, die het hardst schreeuwen een kruistocht tegen de corruptie te zullen ondernemen, iedere kans benutten pompoenen te bewaren voor de grote dorst.
Niettemin zullen allen, die ervan overtuigd zijn dat bestrijding van de corruptie een nobele daad is, nooit versagen door te strijden om die met wortel en tak uit te roeien. Natuurlijk, is die taak niet eenvoudig, maar zal altijd voldoening geven als U met overtuiging kan zeggen: "door mijn inzet ter bestrijding van de corruptie, is de regering in staat geweest adekwate voorzieningen te treffen bv door de vermenselijking van de zwervers".
Met belangstelling wordt uitgekeken naar de a.s. opiniepeiling van de IDOS. Mogelijk met die van Bombay als richtsnoer.

In verband met Pasen
Mini kermisspelen en speurtocht
In en rond de 'Heilig Hart parochie'

Datum : Zondag 15 april 2001
Tijd : 10.30u. - 14.30u.
Plaats : Het terrein van de Heilig Hart Parochie
Hofstede Crull'laan #22a, tel.nr.: 473173

Zit je op een VOJ-school of heb je de leeftijd van
11 jaar tot 17 jaar, en heb je zin lekker met
vrienden of klasgenoten wat speurwerk te doen?
Vorm dan je eigen groepje van 5 en schrijf je in
bij de 'Heilig Hart Parochie'
(dagelijks van 10.00u-12.00u) of bel op het nummer
479642 of 479548.

Er zijn leuke prijzen te winnen
Toegang maar sf. 500,-
Verkrijgbaar: hapjes en drankjes
Organisatie: Jongeren Heilig Hart Parochie

Christoph Huber, hoofd van de afdeling voor het Caraïbisch Gebied van de Duitse hulp-organisatie Adveniat, bracht van 23-26 maart j.l. een bezoek aan ons land. De draad met Adveniat werd weer opgenomen. Een aparte formule van ontwikkelingssamenwerking werd getoond.

Adveniat is één van de zes organisaties van pastorale samenwerking van de Duitse kerken met de kerken van arme landen van de wereld. Adveniat verzorgt de band met Latijns Amerika. De andere organisaties zijn: Misereor, Missio, Ageh, Caritas en het PMK-kinderfonds. Elk met een eigen werkterrein en werkgebied.
Adveniat werd in 1961 opgericht als speciaal orgaan voor de Duitse kerken om te kunnen voorzien in de pastorale noden van de kerken van Latijns Amerika, inclusief het Caraïbisch gebied. Dat was de tijd van armoede en opkomende dictaturen. De Duitse kerken houden eens per jaar een collecte voor al het Adveniat werk op ons continent, namelijk tijdens de Kerstviering.
'Voorzien in pastorale noden' wil voor Adveniat zeggen: het versterken van de lokale kerken zodat zij hun roeping waar kunnen maken als getuigen van Christus in de wereld van vandaag. Het accent ligt daarbij sterk op het uitrusten van de lokale kerken op ons continent zodat zij hun werk zelf kunnen doen. Adveniat helpt dan in de volgende vier zaken:
- gebouwen
- transportmiddelen
- katechesemateriaal, opleidingen
- communicatie

Eerst de structuur, dan het werk, is het uitgangspunt. Als een plaatselijke kerk de ruimte heeft te vergaderen en te vieren, als haar voorgangers en medewerkers zich makkelijk kunnen bewegen, als de kerk intensief gebruik kan maken van de media en als jongeren en volwassenen voldoende katechetisch masteriaal trer beschikking hebben, dan is de basis aanwezig voor het eigenlijke werk: de evangelisatie van volken en culturen.
'Uiteraard moet dat werk dan ook gedaan worden,' stelt Huber nadrukkelijk, 'want geloof zonder werken is nutteloos'. Volgens de visie van Adveniat ligt de verantwoordelijkheid daarvoor toch in belangrijke mate bij de lokale kerken.: 'Wij helpen bij het leggen van de basis, het pastorale en diaconale werk, waar de kerk toegeroepen is heeft dan een betere kans om tot zijn recht te komen.'

Adveniat was eerder in Suriname. De laatste jaren was het contact verflauwd, het is nu weer opgenomen op de agenda van Huber. Hij leidt de afdeling voor onze regio, dat iets ruimer is dan dat van de Antilliaane Bisschoppen Conferentie. Het omvat ook nog Puerto Rico, Cuba en Venezuela. Eens per jaar maakt Huber een reis door 'zijn' regio, nooit langer dan een maand, waardoor niet alle projecten bezocht kunnen worden. Steeds een selectie. Hij is zelf sinds 1995 werkzaam voor Adveniat en sinds 1998 voor onze regio. Zijn huidig bezoek aan ons land maakte deel uit van zijn vierde reis door de regio.

De Stichting voor een Schoon Suriname en de Rotaryclub Paramaribo zijn samen een project gestart om jongeren actief bij het milieu te betrekken. De Afdeling Jeugdpastoraat van ons bisdom liet zich vrijdag 6 april uitvoerig informeren omtrent de strekking ervan.

Het project 'jongeren voor het Milieu' (er wordt nog gezocht naar een treffende naam!) werd in maart j.l. op een workshop v oor leerkrachten van het VOJ/VOS onderwijs geïntroduceerd. De workshop vond plaats in het Katechetisch Centrum. Inmiddels hebben 30 groepen jongeren, vanuit de scholen, zich ingeschreven voor deelname aan het project. Ook jongeren buiten schoolverband kunnen deelnemen. Het werkt als volgt:

1. Een groep van 3-8 jongeren kan belangstelling tonen voor één van de milieu-onderwerpen die in dit project zijn geïdentificeerd. Dat doe je door opgave bij de Stichting voor een Schoon Suriname: 470007, van Idsingastraat 125. Het gaat om de volgende onderwerpen:
1. Afval
2. Drinkwater
3. Oppervlaktewater: rivier, kreken en zee
4. Voedseladditieven
5. Lawaai
6. Huis- en schoolerf
7. Verval groenvoorzieningen
8. Geestelijke vervuiling
9. Plastics
10.Pesticiden

2. Je ontvangt een dossier over het onderwerp, met gedetailleerde informatie en met een handleiding voor het opzetten van een project. Het is namelijk de bedoeling dat de groep een project gaat ontwikkelen voor de oplossing van het probleem dat door het onderwerp wordt aangegeven. Een probleem dan zoals dat in eigen omgev ing of buurt bestaat. Dus niet het afvalprobleem in het algemeen, maar zoals het zich in 'eigen huis' voordoet. Niet lawaai in het algemeen, bij lawaai in eigen buurt: een bedrijf, een bus, buurtlawaai, e.d.

3. Je maakt een plan voor de oplossing van dat probleem, en dient dat met begroting en al in. Tijdens het maken van het plan is er begeleiding aanwezig. Er is een contactpersoon bij de Stichting, die op vragen en verzoeken om uitleg of advies in gaat. Ook is er voor elk onderwerp een bedrijf dat zich bereidt verklaard heeft jongeren wegwijs te maken in het onderwerp. De Bierbrouwerij voor 'afval', Suralco voor 'lawaai', Fernandes voor 'plastics', de M.A.S. voor 'oppervlakte water', e.d.

4. Je dient begin juli je plan in en dingt mee naar een prijs. De beste drie inzendingen worden beloond met de financiering van hun begroting. Er is voor alle deelnemers een prijs.

Het is een uiterst leerzaam project. Allereerst voor jongeren zelf, maar uiteindelijk ook voor de hele gemeenschap, die meemaakt hoe de eigen jongeren zich constructief inzetten voor de bescherming van hun milieu. Voor de jongeren betekent het: het verkrijgen van informatie, het zoeken ook van informatie, en het leren van de vaardigheden die daarbij horen: interviewen, gesprekken voeren, een plan samenstellen, en het plan presenteren. Daarnaast is er steeds de camera van het project aanwezig om de deelnemers hun eigen verhaal te laten vertellen. Dat wordt verzorgd door MediaVision en komt wekelijks op de televisie. Ook de samenwerking met een bedrijf is leerrijk. Het laat je iets meer van de samenleving zien dan je normaal meemaakt, en je kunt je verantwoordelijkheid tonen voor de bescherming van het milieu, voor de onderhoud van de Schepping. En daarmee van de kwaliteit van leven in onze samenleving.
Wie meer wil weten over het project of wie zich wil opgeven voor deelname kan contact maken met de Stichting: 470007, of 421228.

Tenerte significa vivir,
tenerte significa cantar,
significa querer y morir,
amar, y entre tu ojos volar
tenerte es dar mi felicidad
por resguardarme entre tus brazos
por calmar esta loca ansiedad
y por seguir siempre tus pasos
tenerte es llorar de alegria
y entregarte con amor mi amor
ver tu alma u entregar la mía
y en tu ausencia morir del dolor.

Bienvenidos el proximo 15 de abril a las 10 de la mañana para celebrar Pascua en la iglesia de 'Los Tres Reyes' en la Verl.Mahonylaan 27

In een advertentie van de Surinaamse Lotto in DWT van woensdag 21 maart, worden de elfde en twaalfde Jackpotwinnaars gefeliciteerd door de Canadian Bank Note N.V. In een interview geeft één van de winnaars aan de Jackpot als 'een geschenk van boven' te zien. Ik wil hier graag op reageren.

Lotto is geen zegenspel van 'boven', maar een geldspel van hier beneden. God heeft daar niets mee te maken! Sterker nog. Hij wil daar ook niets mee te maken hebben. Laat ik alle mensen alvast uit de droom helpen. "Je hoeft geen tijd te verspillen door God in gebed te vragen om de Jackpot te winnen, want dat gebed bereikt de troon van God niet eens! Het is zelfs zondig te denken dat God zich zou bezighouden of inlaten met dergelijke geldspelen. Waarom kan ik dat zeggen? Omdat de aard van elk kansspel gericht is op het principe: 'het verlies van de één is de winst van de ander'. Dat is verre van het karakter van God.

Laten we eens nagaan waaruit de Jackpot van Lotto bestaat. En dan spiegel ik niet met enorme geldbedragen van tientallen miljoenen. De Jackpot bestaat uit een deel van de opbrengst van de verkoop van loten. Dus duizenden of tienduizenden kleine bedragen, die dat ene grote geldbedrag maken. Die (tien)duizenden kleine bedragen komen van (tien)duizenden gezinnen waar men armoede en tekorten kent. Dit zijn gezinnen waar elke duizend gulden keihard meetelt. Elke duizend gulden heeft zijn bestemming of doel. Ik vraag mij dan ook af hoeveel (tien)duizenden keren er dagelijks in arme gezinnen een afweging wordt gemaakt, waarbij men geld gebruikt voor de aankoop van een lot, terwijl dit bestemd was voor de aankoop van rijst, brood, melk of busgeld voor de kinderen. Hoeveel duizenden kinderen moeten dagelijks honger lijden omdat er niet voldoende brood is gekocht, of naar school moeten lopen omdat er geen busgeld is. Allemaal omdat men zo nodig geld moet vrijmaken voor de aankoop van een lot. Wat een leed!
Daarom bestaat de Jackpot voor mij niet uit die tientallen miljoenen Surinaamse guldens, maar uit het leed van duizenden kinderen, die noodzakelijk eten en drinken moeten ontberen vanwege de aankoop van een lot. En dat de organisatie van Lotto dan zo nu en dan een donatie besteedt aan een sociaal doel, is natuurlijk zeer tegenstrijdig. Want hoe kun je met het leed dat je veroorzaakt, ander leed proberen te verlichten? Natuurlijk is het wel een handige zet om op zo'n manier te proberen de publieke opinie te misleiden. Ik wil sociale instellingen dan ook waarschuwen voorzichtig om te gaan met aanbiedingen van donaties uit deze sector. Ik wil in ieder geval tegen de organisatoren van Lotto zeggen dat ik geen donatie van hen zal accepteren. Ik beschouw het als bloedgeld en daar kan geen zegen op rusten.
Het is natuurlijk ontmoedigend om functionarissen in de media te horen stellen dat ontwikkelingen, zoals de toename van het aantal casino's en kansspelen in ons land een teken van vooruitgang is. Grotere onzin is nauwelijks te bedenken. Waarom willen zoveel mensen hun ogen sluiten voor de vraag hoe het mogelijk is dat zo'n geringe bevolking met zo'n gering aantal toeristen (de meeste 'toeristen' zijn immers Surinamers uit Nederland op familiebezoek) zoveel casino's in stand kan houden. Om nog maar niet te spreken van de vele kansspelen. Is het geen bewijs dat de drugsbazen een nieuwe vorm hebben gevonden om hun zwart geld wit te wassen. NV Roep is weg. Lang leve het ondoorgrondelijke en oncontroleerbare casinoleven.
Maar goed, misschien leest u dit artikel en bent u het helemaal niet met me eens. U wilt gewoon door blijven dromen, om er later achter te komen dat uw droom toch geen werkelijkheid is worden. Dan is er toch nog een troost voor mij, want de Surinaamse staatsloterij is allang achterhaald en SNAK is ook al passé, dus op z'n tijd zal Lotto ook een zekere 'dood' sterven. Alleen is het jammer dat er zoveel geld moet worden verkwist en leed moet worden geleden voordat de mens wijs is geworden......

Reactie OMHOOG: De waarschuwing van Fikse is op zijn plaats. Tegenover de vreugde van een paar mensen en gezinnen staat het leed van talloze anderen. Maar het fenomeen staat niet op zichzelf. Onze totale nationale economie heeft een sterk lotto-karakter, niet alleen in het kansspel, maar ook met de geldstromen in het verlengde van het witwassen van 'oneerlijk' geld, van smokkel, van drugshandel, van het overvragen van klanten en patiënten. Hoeveel mensen verdienen hun inkomen nog door noeste, bevrijdende productie? Een klein percentage van de bevolking. Van hoeveel instanties moet je als sociale instelling dan giften weigeren? Een interessante en hoognodige vraagstelling.